Doelen behalen en focus behouden

Tijd besteden aan een project is wat anders dan werken aan een project.

Het is niet altijd gemakkelijk om het overzicht te behouden en in de chaos van een werkweek vast te blijven houden aan datgene wat je werkelijk wilt doen. Collega’s vragen tijd, een klant vraagt onverwacht tijd en er komen allerlei mailtjes binnen die al je aandacht lijken op te zuigen.

De Mini Scrum-methode is een techniek om grote projecten op te delen in kleine, overzichtelijke stappen om focus te behouden, uitstelgedrag te overwinnen en doelen te realiseren. Deze kortere en scherpere afgeleiden van de normale Scrum is erop gericht om onscherpe doelen om te zetten in concrete acties.

Door taken te categoriseren, kun je je focussen op wat gedaan moet worden en hoeveel tijd daarvoor nodig is. Als taken en doelen voor iedereen duidelijk zijn, verhoogt dat de betrokkenheid en de effectiviteit. 

De methode helpt bij het behalen van doelen door:

1. Overzicht: Grote, intimiderende doelen worden gesplitst in kleinere, duidelijkere stappen, wat zorgt voor meer overzicht.

2. Controle: Door taken op te delen, krijg je meer controle over het proces en de voortgang, zodat je je kunt concentreren op de volgende stap in plaats van het overweldigende geheel. 

3. Momentum: Door kleinere doelen te bepalen en deze te behalen werk je toe naar het grotere doel terwijl je vaart blijft houden door de juiste dingen te doen op het juiste moment.

4. Uitstelgedrag Vermijden: Overzichtelijke duidelijke en afgebakende taken helpen de drempel om te beginnen te verkleinen en voorkomt uitstelgedrag en het verliezen van focus.

———————————

Het Stappenplan

1. Stel je einddoel vast: Bepaal zo duidelijk mogelijk het eindresultaat. Wanneer is het project geslaagd, wat is hetgeen wat je gaat opleveren als eindresultaat. Beschrijf dit zo helder mogelijk.

2. Maak een realistische deadline: Bepaal wanneer het doel behaald moet zijn. Zijn er scherpe deadlines, wat zijn de consequenties van het niet behalen van je deadline.

3. Deel het project op in losse taken: Bepaal welke stappen nodig zijn om het doel te bereiken. De volgorde is in deze fase nog niet van belang.

Beschrijf zoveel mogelijk taken en maak een zo lang mogelijke lijst met taken, verantwoordelijkheden, overlegmomenten, documenten, overleggen, financiën, verantwoordelijkheden en alles wat maar met het project te maken kan hebben.

4. Verdeel je taken (Categoriseren): De losse taken worden gecategoriseerd:

    ◦ Grote taken: Duren langer dan 30 minuten.

    ◦ Kleine taken: Duren korter dan 30 minuten.

    ◦ Wachten-op-taken: Taken die zijn gedelegeerd aan een ander.

5. Geef nu iedere taak een tijdsinschatting mee: Schat in hoe lang elke taak zal duren.

6. Prioriteer je taken: Bepaal wat de vervolgstap is en plaats alle taken in de juiste volgorde. De Eisenhower-matrix is een tool die kan helpen bij het bepalen van urgentie en belangrijkheid.

7. Wijs de taken toe aan de verantwoordelijken: Bepaal wie verantwoordelijk is voor welke taak en hoe je met elkaar communiceert en overlegt. Hoe houd je elkaar op de hoogte en hoe houd je elkaar verantwoordelijk.

-Plan grote taken in de agenda, plaats kleine taken op een bijbehorende takenlijst die je kunt afvinken. -Taken waarvoor je op een ander moet wacht, plaats je op een wachten-op-lijst die je wekelijks checkt met een reminder.

8. Evalueer wekelijks je stappenplan en stel bij zodra je planning verandert: Agendeer elke week 15-30 minuten voor het bepalen van de voortgang en in hoeverre deze klopt met je planning. Stel zo nodig bij en communiceer dit.

—————————

een uitgewerkt voorbeeld

Elke dag een nieuwe dag

Opvoeden is soms best een uitdaging. Zeker wanneer ADHD een rol speelt in het gezin. Het nieuwe boek van de vereniging Impuls en Woortblind is dan ook getiteld Elke dag een nieuwe dag. Een praktische gids voor opvoeders van kinderen met ADHD. Het geeft tips over de omgang met lastige situaties die we allemaal herkennen.

Dit boek is de Nederlandse versie van Smooth Everyday Life. Het is bedoeld voor ouders maar ook voor mensen die vanuit hun werk met kinderen met ADHD of andere vormen van neurodiversiteit te maken hebben. De vertaling is van vereniging Impuls & Woortblind, de vereniging voor mensen met ADHD, ADD, dyslexie en dyscalculie en hun naasten.“

Karin Jahromi heeft de vertaling op zich genomen, Julie Houben heeft de eindredactie gedaan, Christian Boer deed de vormgeving en gaf het een echt eigen Impuls & Woortblind uitstraling. En ik? Ik nam alle illustraties voor mijn rekening.

Het was geen eenvoudig proces. Níet alleen omdat ik in de geest van de oorspronkelijke uitgave wilde blijven en tegelijkertijd er míjn persoonlijke visie en stijl in wilde laten terugkomen.
Daarnaast heb ik geleerd dat illustreren voor een gedrukte uitgave iets anders van een bronbestand vraagt. Waardoor ik alle illustraties twee keer heb gemaakt. Wat naar mijn idee het resultaat ten goede is gekomen.

Ik ben enorm trots op ons als team en dat Impuls & Woortblind dit voor onze leden beschikbaar heeft gemaakt. Op de website van Impuls en Woortblind lees je meer over de vereniging, hoe je het boek zelf kunt bestellen en hoe je het gratis toegestuurd krijgt wanneer je lid wordt.

Als verwarring de leiding neemt

Het begon met verwarring.
Er werd hard gewerkt, resultaten bleven niet uit, en toch… het liep niet. Kleine irritaties, onduidelijke afspraken, misverstanden. Gedoe, kortom.

En zoals dat vaak gaat: verwarring leidt tot gedoe, en dat voedt op zijn beurt weer nieuwe verwarring en een onvermijdelijke botsing.

Ik begeleidde een groep met een diverse samenstelling. Verschillende mensen, verschillende breinen, allemaal bevlogen. Maar deze samenwerking kwam boven op hun gewone werk. Tijd en mentale ruimte waren schaars.

In de individuele gesprekken werd al snel duidelijk: het lag niet aan inzet of gebrek aan talent. Iedereen deed zijn best. Toch zaten er haarscheurtjes in de samenwerking. Niet direct zichtbaar aan de buitenkant, maar voelbaar van binnen.

Het deed me denken aan een oud huis. De verf zit nog strak op het kozijn, maar als je erop tikt, zakt je vinger erdoorheen. Houtrot. Je ziet het niet meteen, maar als je het eenmaal ontdekt, kun je er niet meer omheen.

Toen we als groep gingen kijken naar wat er echt speelde, schrokken ze. Niet omdat het zo erg was, maar omdat het zo lang ongezien en vooral onuitgesproken was gebleven. De onderstroom met een sluimerende laag van aannames, frustraties en onuitgesproken verwachtingen, had langzaam de boventoon gekregen.

En tóch was dat het moment waarop de omslag kwam. De botsing bracht ook ruimte. De groep wílde veranderen. Er kwam energie vrij om te praten over wat eerder onbespreekbaar leek.

Eén vraag hielp daarbij enorm:
“Wat gebeurde er nou echt?”

Niet: wat dacht je dat er gebeurde?
Maar: wat was er feitelijk aan de hand?
Wie zei wat, wanneer, met welke bedoeling? En wat werd daarvan gemaakt?

Dat soort gesprekken vragen om moed en nieuwsgierigheid. Maar ze zijn goud waard. Want pas als je het échte verhaal op tafel krijgt, kun je bouwen aan herstel.

De groep ging aan de slag met het grote en vooral achterstallig onderhoud:

  • Oude aannames eruit
  • Nieuwe spelregels erin
  • Afspraak is afspraak
  • Ruimte voor ieders kracht

Samenwerken is per definitie rommelig. Iedereen kijkt door z’n eigen bril, filtert op z’n eigen manier. Dat hoeft geen probleem te zijn — zolang je blijft kijken, vragen en uitspreken.

En soms begint precies daar de verandering: bij een beetje verwarring.

Ik teken mijzelf en bekijk een ander

in de afgelopen jaren heb ik veel getekend. Waaronder tekeningen van mijzelf. Ik heb de nodige zelfportretten in mijn digitale galerij. Deze vorm van creatief uiten is een vorm die me niet alleen veel plezier, maar ook heel veel inzicht heeft gebracht. Om beeld te geven aan wat ik voel, denk en ervaar om zo ook anderen iets te laten ervaren van mijn persoonlijke binnenwereld.

Het bijzondere van dit al een tijdje doen, is dat er ook sprake kan zijn van een herhaling. Het resultaat is verrassend. Ik las ooit eens ergens: ‘Ik beschrijf mezelf en herlees een ander”. Dat geldt ook voor tekenen: “Ik teken mijzelf en bekijk een ander”

Een van de tekeningen die me bijzonder lief is, is deze eerste versie van ‘my many me’s’ uit 2013. Een illustratie die iets zegt over de vele personen die elk mens in zich heeft en hoe ik van binnen uit zoveel verschillende persona’s besta.

in 2020 tekende ik een nieuwe versie van ‘My many me’s’. Ik was veranderd en ook het tekenprogramma waarin ik op de iPad tekende, kon veel meer. Het is mijn verhaal en een ander verhaal van mij. Een tweede deel over verandering, leren over al die kanten in mij en mijzelf daardoor nog beter leren kennen en liefhebben.

interessant, vind je niet? De nieuwe aanwezigen en de aanwezigen die in de tijd wat zijn aangepast, maar niet in hun essentie.

Nu, in het begin van het jaar 2025, vond ik het tijd voor een nieuwe versie. Ik teken nu in Adobe Fresco en heb weer andere mogelijkheden om mijn ideeën vorm en beeld te geven. ‘My many me’s 2025’ is niet alleen anders vanwege de techniek, maar vooral omdat ik veranderd ben.

Ik ben nu al benieuwd naar de ‘my many me’s’ van 2030

MadintheNetherlands

Het nieuwe kwartaalbericht van MadintheNetherlands staat gereed om gelezen te worden. De illustraties zijn mijn vertaalslag van de tekst. Ik doe het al heel wat jaren, maar het blijft een leuke uitdagende klus om elke keer een passend beeld te creëren in de blauwtinten van de site. Bijzonder hoe een beperking ook juist tot extra diepte en creativiteit uitnodigt.